Eerlijk zeggen… zit jij ook elke vrijdag- en zaterdagavond naar de talentenjachten op tv te kijken? Ik wel! Waarom weet ik eigenlijk niet, zo leuk zijn die programma’s niet. Maar honger maakt rauwe bonen zoet, en aangezien er verder geen klote op tv is, kijk ik de ene talentenshow na de andere.

Als ik er goed over nadenk zijn er wel films en andere interessante programma’s op tv, maar ik kan het de laatste jaren gewoon niet opbrengen om geconcentreerd naar een film of iets dergelijks te kijken waar een verhaal achter zit. Na een werkdag of een lange vrije dag met de kids, die overigens totaal geen moeite hebben om uren voor de tv te hangen, ben ik op en kan ik alleen nog maar absorberen. En dan bedoel ik alleen simpele en vergankelijk vermaak. Een talentenjacht voldoet prima aan die voorwaarden.

Wat wel grappig is, is dat waarschijnlijk niemand in ons land wist, tot een kleine tien jaar geleden bij de start van Idols, dat er zoveel talent in Nederland was en is. Eigenlijk hebben we allemaal wel talent. De kunst is om erachter te komen op welk gebied je talent hebt. En dat is nou precies ook het moeilijke ervan. Soms denk je dat je het weet en ga je je talent tentoonstellen of ten gehore brengen aan anderen. Dan blijkt dat niet iedereen het met je eens is over het gebied waar jouw talent zich bevindt. Of iedereen is overtuigd van jouw talent, behalve jij zelf. Weet je, volgens mij hebben we gewoon allemaal talent, ook al voelen we onszelf vaak verdomd gemiddeld.